Fundusze unijne dla muzeum

5 maja 2017 r. odbyła się uroczystość podpisania umów dotyczących realizacji projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2014 - 2020.

Podpisanie umów odbyło się w Kościele Ewangelicko - Augsburskim w Wiączeminie Polskim g. Słubice, pow. płocki a uczestniczyli w nim:

Tomasz Kominek - dyrektor Delegatury Urzędu Marszałkowskiego w Płocku

Leonard Sobieraj - dyrektor Muzeum Mazowieckiego w Płocku

Monika Patrowicz - dyrektor Europejskiego Centrum Artystycznego im. Fryderyka Chopina w Sannikach 

Unijne wsparcie na kulturę trafi do kolejnych beneficjentów. Muzeum Mazowieckie w Plocku dzięki funduszom unijnym zrealizuje dwie ważne inwestycje. Ponad 3,3 mln zł przeznaczy na rozbudowę Skansenu Osadnictwa Nadwiślańskiego w Wiączeminie Polskim i ponad 3,4 mln na odbudowę zabytkowego budynku przy ul. Kolegialnej 6 w Płocku.  Projekty otrzymają unijne dofinansowanie w ramach konkursów z Działania 5.3 Dziedzictwo kulturowe.

Nabór ogłosiła i przeprowadziła Mazowiecka Jednostka Wdrażania Programów Unijnych.

 

O skansenie Osadnictwa Nadwiślańskiego w Wiączeminie Polskim:

Pomysł powstania skansenu poprzedzony był działaniami podejmowanymi przez Muzeum Mazowieckie w Płocku już od 2005r., kiedy to odbył się pierwszy wyjazd w „krainę Olendrów” dyrektora Leonarda Sobieraja, pracowników działu etnograficznego Magdaleny Licy – Kaczan i Grzegorza Piaskowskiego oraz pracowników Instytutu Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Warszawskiego – dr Katarzyny Waszczyńskiej i dr Tadeusza Baraniuka, byłego pracownika muzeum, potwierdzający potencjał badawczy terenu. 

Lata 2011 – 2012 to intensyfikacja badań terenowych i inwentaryzacja nieruchomości. Zrealizowano obozy naukowe z udziałem studentów wydziałów etnologii z uczelni w całym kraju. Efektem badań wdrożonych do programu muzeum było m.in. powstanie wystawy planszowej „Osadnictwo olenderskie na Mazowszu”. 

25 lipca 2013r. Muzeum Mazowieckie w Płocku dokonało zakupu działki położonej we wsi Wiączemin, o powierzchni 2,27 ha, zabudowanej budynkami nieczynnego kościoła ewangelicko – augsburskiego wybudowanego w 1935r. i szkoły podstawowej. Na działce znajdował się również cmentarz.

Lata kolejne to pozyskanie obiektów – zabytków kultury holenderskiej m.in. meble pokojowe i kuchenne, wyposażenie suszarni i powielarni, sprzęty związane z przetwórstwem mlecznym, stolarką, maglowaniem. Obiekty te wymagały prac konserwatorskich, które mogły być zrealizowane dzięki funduszom pozyskanym z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

W 2015 r. zakończony został projekt „Adaptacja budynku kościoła ewangelicko – augsburskiego w Wiączeminie Polskim na potrzeby Skansenu Osadnictwa Nadwiślańskiego”. Zadanie było współfinansowane ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów wiejskich na lata 2007-2013, działanie 413 „Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju” dla operacji, które odpowiadają warunkom przyznania pomocy w ramach działania „Odnowa i rozwój wsi”. Remont kościoła był pierwszym etapem projektowanego Skansenu Osadnictwa Nadwiślańskiego.

W związku z zakończeniem projektu, 27 czerwca 2015r. w Wiączeminie Polskim odbyła się uroczystość otwarcia kościoła ewangelicko – augsburskiego i udostępnienie go do zwiedzania. Wydarzenie to zbiegło się z corocznym Świętem Jana, które uświetniliśmy nabożeństwem ekumenicznym oraz wykładem Jerzego Szałygina – Osadnictwo holenderskie w okolicach Płocka. Uroczystość zakończyły występy zespołów i tradycyjne puszczanie wianków na Wiśle.

Kolejnym etapem działań Muzeum Mazowieckiego w Płocku będzie rozbudowa infrastruktury muzealnej, przeniesienie oryginalnych, olenderskich budynków, ich wyposażenie i przystosowanie do zwiedzania w ramach projektu: „ Rozbudowa dostępności do zasobów kultury poprzez ich rozwój i efektywne wykorzystanie” pn. „Rozbudowa Skansenu Osadnictwa Nadwiślańskiego w Wiączeminie Polskim”.

Odtworzone zostaną dwie zagrody holenderskie, pierwsza jednobudynkowa tzw. langhoff oraz wielobudynkowa z oddzielnym budynkiem stodoły, piwnicą i powidlarnio – suszarnią. Budynki pochodzą z sąsiednich miejscowości m.in. Piotrkówka, Białobrzeg i Suchodołu. Przewidujemy również odtworzenie „domu polskiego” z tego terenu. Wyremontowany zostanie istniejący budynek szkoły oraz uporządkowany cmentarz. Odtworzone zostaną nasadzenia roślin ozdobnych, sadów i uprawy zbożowe.

 

Ekspozycja stała sztuki art déco w kamienicy przy ul. Kolegialnej 6 

Imponująca kolekcja art déco Muzeum Mazowieckiego w Płocku rozkwitła w ciągu ostatnich kilku lat i stała się wizytówką instytucji obok secesji i zbiorów regionalnych. Wymownie może świadczyć o różnorodności stylu art déco, jego rozmaitych formach, surowcach, technologiach, sposobach dekoracji i źródłach inspiracji, nad którymi panował duch wyrafinowanej elegancji.

Podstawę kolekcji, na którą składa się blisko tysiąc muzealiów, stanowią wysokiej klasy meble (ponad 100 obiektów) oraz wyroby z różnorodnych dziedzin rzemiosła artystycznego. Muzeum skupia się przede wszystkim na obiektach polskiego pochodzenia, nie stroniąc jednak od realizacji zachodnioeuropejskich i amerykańskich, które stanowią tło  i doskonałe porównanie dla rodzimych osiągnięć artystycznych z okresu międzywojennego.

W dziedzinie meblarstwa wyjątkowe miejsce zajmują dwa komplety autorstwa inż. Edmunda Brzozowskiego do własnego mieszkania w Sosnowcu wykonane przez katowicką firmę Ignacego Grünfelda, zakupione wraz z pełną dokumentacją projektową. Duża wartość przedstawiają także dwa zestawy projektu Juliana Pietrzyka sygnowane przez krakowską Fabrykę Mebli Szczepana Łojka. Kolekcję ceramiki tworzy bogaty zbiór figur porcelanowych oraz naczyń dekoracyjnych i użytkowych z czołowych firm polskich jak Ćmielów, Pacyków czy fabryka „Giesche” w Katowicach, a także zagranicznych, natomiast wśród autorów projektów możemy wymienić : Zofię Stryjeńską, Józefa Szewczyka, Bogdana Wendorfa, Bogumiła Marcinka. Na zbiory szkła składają się wyroby firm francuskich (w tym znana wytwórnia Ludwiga Mosera), czeskich, i oczywiście polskich. Wśród tych ostatnich wyróżniają się przedmioty wykonane w hutach „Niemen” z Brzostówki pod Noworódkiem, „Hortensja” w Piotrkowie Trybunalskim oraz Zawiercie, dbających o wysoki poziom artystyczny swoich produktów. Przedmioty metalowe to przede wszystkim dzieła firm warszawskich Józefa Frageta, Norblina i Spółki, Braci Łopieńskich, Braci Henneberg. Czołowe rodzime wytwórnie prezentowane są także w kolekcji tkaniny artystycznej, jest to m.in.: warszawski „Ład”, krakowska pracownia Wandy Grottowej czy zakopiański „Kilim”. Znaczną część kolekcji stanowi imponujący zbiór mody stroju i akcesoriów mody a także powiązana z nią biżuteria.

Kolekcję uzupełniają rzeźby oraz malarstwo z lat 20. i 30. XX wieku w tym prace Magdaleny Gross, Zofii Stryjeńskiej, Rafała Malczewskiego, a także obraz (jeden z dwóch  w zbiorach polskich muzeów) jednej z najbardziej cenionych artystek tego okresu Tamary Łempickiej.

Część zbiorów eksponowana jest obecnie na stałych wystawach w dwóch salach kamienicy secesyjnej. Szansą na szerszą prezentację są zamiejscowe wystawy czasowe. I tak dotychczas płockie zbiory mieli szansę podziwiać odwiedzający muzea w Toruniu, Częstochowie, Słupsku, Łomży, Ostrołęce, Chełmie, Białej Podlaskiej, Jaworze, Radomsku, Piotrkowie Trybunalskim, Tomaszowie Mazowieckim. W tym roku planujemy natomiast prezentacje w placówkach w Kutnie i Człuchowie. 

Muzeum nie tylko powiększa zbiór eksponatów, kieruje działalnością wystawienniczą i promocyjną, ale również skupia specjalistów prowadzących badania nad stylem art déco, czego doskonałym przykładem jest sesja naukowa Polskie art déco organizowana cyklicznie od 2006 roku. Do dnia dzisiejszego odbyło się pięć edycji tej konferencji, cieszącej się coraz większym zainteresowaniem, o czym świadczy między innymi stale wzrastająca liczba prelegentów. Efekty swych badań przedstawiają reprezentanci środowiska naukowego, w tym pracownicy i doktoranci Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk, wykładowcy akademiccy, członkowie Stowarzyszenia Historyków Sztuki, a także wielu muzealników specjalizujących się w sztuce lat międzywojennych. 

Od początku sesji patronują merytorycznie prof. Irena Huml (do 2015 roku) oraz prof. Anna Sieradzka, zaś wszystkim spotkaniom przewodniczył prof. Andrzej K. Olszewski. Stale też swoim uczestnictwem konferencję wspiera dr Anna Kostrzyńska-Miłosz z Instytutu Sztuki PAN.

Uwieńczeniem każdej z sesji jest publikacja referentów i komunikatów wszystkich jej uczestników. Wydawnictwa, których dodatkowym walorem jest wysoki poziom edytorski, stanowią cenne źródło poszerzające stan badań nad stylem art déco w Polsce.

Nowym rozdziałem w dziejach kolekcji, a tym samym i naszej instytucji będzie oddanie do użytku kamienicy przy ul. Kolegialnej 6. Założeniem nowej ekspozycji poświęconej sztuce art déco, jest poniekąd kontynuacja sposobu prezentacji zbiorów secesyjnych. Tak więc, rozbudowa muzeum o dział sztuki art déco obejmować będzie prezentację blisko 17 wnętrz o charakterze mieszkalnym rozlokowanych na dwóch piętrach budynku, z których parter zajmą pojedyncze wnętrza o charakterze jadalnianym (7 pokoi)  i sypialnianym (8 pokoi) prezentujące komplety mebli i rzemiosło artystyczne z różnych krajów europejskich. Natomiast na pierwszym piętrze chcemy zaaranżować kompletne mieszkanie (zawierające jadalnię, sypialnię, gabinet, przedpokój), rozbudowane o łazienkę  i kuchnię, prezentujące w całej okazałości walory artystyczne wysokiej klasy mebli  i rzemiosła artystycznego o proweniencji polskiej, tym samym przywodząc klimat i atmosferę domostw polskiej inteligencji i zamożnego mieszczaństwa z minionych i jakże barwnych lat 20. i 30. XX w. 

Rozbudowa Muzeum o ekspozycje prezentujące kolekcję art déco oprócz aranżacji wnętrz zakłada przestrzenie o charakterze galeryjnym, w których prezentowane będą zbiory rzemiosła artystycznego (szkło, ceramika, metal) oraz bogata kolekcja mody i biżuterii z tego okresu. Tak więc w przestrzeni II piętra kamienicy, w sąsiedztwie zaaranżowanego mieszkania znajdzie się również galeria rzemiosła artystycznego połączona z pokazem kolekcji strojów i akcesoriów mody z lat 20. i 30. XX w. 

W ten sposób powstanie największa w Polsce, bowiem syntetyczna i wielodziałowa prezentacja sztuki z okresu międzywojennego ilustrująca styl art déco.

 



Powrót