Eksponaty zakupione dzięki sponsorom

Łempicka w Płocku! - dzięki sponsoringowi PKN Orlen

To było wydarzenie o szczególnej randze. 5 marca 2014 r. w naszym muzeum odbyła się uroczystość przekazania muzeum przez PKN ORLEN S.A. obrazu Tamary Łempickiej pt Martwa natura. Można śmiało rzec, że fakt zakupu dzieła Łempickiej czyni z płockiego muzeum instytucję bez dwóch zdań elitarną.  Dość przypomnieć, że wśród polskich muzeów tylko Muzeum Narodowe w Warszawie posiada obraz tej artystki (Znużenie z 1927 r). Artystki, która zaliczana jest do grona dziesięciu najbardziej cenionych malarek na świecie. Na światowym rynku antykwarycznym ceny jej obrazów plasują się w przedziale od kilkuset tysięcy do kilku milionów USD!. Tamara Łempicka to twórczyni o wyjątkowo barwnych życiorysie, usłanym licznymi romansami i skandalami. Jej miejsce i rok urodzenia nie są do końca oczywiste, choć oficjalna wersja mówi, ze przyszła na świat w Warszawie w roku 1898 jako Tamara Gurwik - Górska w zamożnej polskiej rodzinie. W 1911 roku wyjechała do Petersburga, gdzie m.in. poznała swego pierwszego męża Tadeusza Łempickiego - polskiego adwokata. Tam tez urodziła się jej córka Maria Krystyna zwana Kizette, później wielokrotnie przez Łempicką uwieczniana na obrazach. Najbujniejszy okres życia i najpłodniejszy czas twórczości Tamary przypada na lata pobytu w Paryżu. Tu ćwiczy pod okiem Marice`a Denisa i Andre Lhotse`a - zwolennika łączenia w malarstwie nowoczesnych kierunków artystycznych z akademickim klasycznym przedstawieniem. Wystawia w galeriach paryskich i zagranicznych Rozwodzi się też z Łempickim i wychodzi za mąż za barona Roula Kuffnera, z którym podczas rewolucji październikowej wyjeżdża do Stanów Zjednoczonych. W latach czterdziestych staje się ulubioną portrecistką amerykańskich elit w tym gwiazd Hollywoodu. Po śmierci męża w 1962 roku porzuca malarstwo i przenosi się do Meksyku, gdzie umiera w 1980 roku. Zakupiona przez muzeum Martwa natura to praca z dojrzałego okresu twórczości Tamary Łempickiej, zawierająca charakterystyczne cechy jej artystycznego języka: (postkubistyczne) uproszczenie bryły, świetlistość i nasycenie barw, zrytmizowanie kompozycji. Obecne we wcześniejszych pracach artystki zapożyczenia z tradycji zwłaszcza włoskiego quattrocenta, tu również pojawiają się, choćby w najbardziej oczywisty i widoczny sposób poprzez wprowadzenie do obrazu motywu antycznej rzeźby. Obraz wydatowany został na lata 1949 - 1950. Uroczystość, która odbyła się 5 marca 2014 r. podkreśliła rangę wydarzenia. Wśród gości zasiedli m.in. Marszałek Województwa Mazowieckiego Adam Struzik oraz Dyrektor Wykonawczy ds. Marketingu PKN ORLEN S.A. Leszek Kurnicki. Dyrektor Muzeum Mazowieckiego w Płocku Leonard Sobieraj w swoim wystąpieniu przypomniał dotychczasowe zasługi Koncernu dla muzeum związane ze sponsoringiem kupna znakomitego Autoportretu Jacka Malczewskiego (2008) oraz kompletu mebli art. deco (2012). Dziękując, nawiązał do zupełnie wyjątkowego znaczenia obecnego zakupu i zaznaczył jego prestiżowy charakter. Ważną rolę Orlenu dla rozwoju naszego muzeum zaakcentował też marszałek Adam Struzik. Dyrektor Kurnicki przypomniał, że od kilkunastu lat Koncern aktywnie działa na rzecz rozwoju płockiej kultury, dlatego, że czuje się związany z miastem. Po przemówieniach nastąpił czas na uroczyste odsłonięcie obrazu, a potem na przybliżenie sylwetki i twórczości Tamary Łempickiej dokonane przez Małgorzatę Szadkowską. Uroczystość uświetnił występ śpiewaczki Jolanty Tyszkiewicz z towarzyszeniem akompaniamentu na fortepianie Michała Grabiasa. Obraz Tamary Łempickiej Martwa natura można oglądać na 2. piętrze ekspozycji w sali art. deco, w kamienicy Tumska 8. Serdecznie zapraszamy!

Agnieszka Kaniewska - Płocieniak


Obraz "Martwa natura" Tamary Łempickiej, nabyty do Muzeum Mazowieckiego w Płocku w marcu 2014 r. dzięki sponsoringowi PKN Orlen, już w marcu 2015 roku został wypożyczony na międzynarodową wystawę poświęconą twórczości Tamary Łempickiej do Turynu, gdzie można go było podziwiać w Palazzo Chiablese. Jednym z głównych organizatorów tej prestiżowej wystawy, na której znalazło się około 90 obrazów i rysunków Tamary Łempickiej pochodzących z zagranicznych muzeów i głównie z prywatnych międzynarodowych kolekcji, uzupełnionych o archiwalne fotografie, była Arthemisia Group.

We wrześniu b.r. wystawa "Tamara de Lempicka" a wraz z nią płocka Martwa natura, z Turynu pojechała do Werony, gdzie od 19 września do końca stycznia 2016 r. można było ją zobaczyć w siedzibie Arena Museo Opera - Palazzo Forti. Kuratorką wystawy była międzynarodowej sławy badaczka twórczości Tamary Łempickiej i jej monografistka, historyk sztuki Gioia Mori.

Płocka Martwa natura jest drugim obok Portretu kobiety - "Lasstitude" z Muzeum Narodowego w Warszawie, obrazem znajdującym się w zbiorach muzealnych w Polsce. Jednak na wystawie "Tamara de Lempicka" w Turynie i w Weronie była jedynym reprezentantem polskich zbiorów muzealnych, który zajął poczytne miejsce obok największych arcydzieł tej artystki takich jak: "Różowa sukienka", "Piękna Rafaela", "Perspektywa", portrety córki Kizette, wizerunków przyjaciół i członków bohemy artystycznej i elit Paryża lat 20. i 30. ubiegłego stulecia.
 

Nowe zabytki w Muzeum Mazowieckim

Od grudnia 2014 roku na stałej ekspozycji poświęconej sztuce secesji i art. deco Muzeum Mazowieckie w Płocku pokazuje nowo zakupione eksponaty. Nabyte one zostały jesienią ubiegłego roku dzięki darowiźnie Fundacji Grupy PERN.  Kolekcję secesji dopełnił zestaw do likieru słynnej francuskiej firmy założonej w Nancy przez braci Daum (Daum Freres, ok. 1895) i wazon ze śląskiej huty Josephine (Szklarska Poręba, ok. 1900).  Zestaw do likieru stanowi przykład wczesnej realizacji francuskiej firmy, świadectwo poszukiwań twórczych późniejszej Szkoły Nancy, a z kolei wazon huty Josephine (Józefina) powiększy kolekcję szkła śląskiego, które wzbudza wśród specjalistów w ostatnich latach ogromne zainteresowanie. Pozostałe cztery eksponaty zasiliły kolekcję art déco. Żyrandol pochodzący z warszawskiej Fabryki Żyrandoli Elektrycznych A. Marciniak (l. 30. XX w.) zakupiony został z myślą o przyszłej ekspozycji - aranżacji wnętrz z tego okresu. Fabryka Marciniaka była w międzywojniu czołową firmą, realizującą m.in. prestiżowe zamówienia rządowe. Współpracował z nią w roli projektanta profesor warszawskiej ASP Edmund Bartłomiejczyk. Dwa wazony: szklany pochodzący z paryskiego Société Parisienne de Verreries (1925-1935),  którego forma została powtórzona przez hutę Niemen do produkcji wazonu model 1308, i wazon z metalu zdobionego czerwoną emalią popularnej WMF, stanowiący ciekawy przykład przedmiotu typu ikora. Ikora to typ naczyń zdobionych geometrycznymi i roślinnymi motywami, wykonanych za pomocą eksperymentalnych technik z użyciem barwnych metali.  Niezwykle interesującym obiektem jest efektowny pojemnik w kształcie żółwia wykonany z malachitowego szkła czeskiej firmy Curt Schlevogt (Gablonz-Jablonec, 1934-1939).  Warto na koniec przypomnieć, że nie po raz pierwszy korzystamy z hojności Grupy Pern. Nasza współpraca trwa już kilka lat, a jej efektem są zakupione dotychczas wartościowe przykłady mebli oraz rzemiosła artystycznego doby secesji i art. deco.

Agnieszka Kaniewska - Płocieniak